Showing posts with label Novels. Show all posts
Showing posts with label Novels. Show all posts

ஊருக்குப் போகனும்


நான் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் சீனியர் சாப்ட்வேர் எஞ்சினீராக பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு நாள் இரவு என் அலுவலகப் பணியை முடித்துவிட்டு கிண்டியில் ரயிலுக்காக  காத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது சுமார் 45 வயது அளவில் பெரியவர் ஒருவர் என் அருகில் வந்து நின்றார். ஒரு சில வினாடிகள் கழிந்ததும் என்னிடம் "என் பணம் திருட்டுப் போய்விட்டது. நான் என் ஊரான திருநெல்வேலிக்கு  செல்ல வேண்டும். அதற்கு 250 ரூபாய் தேவைப்படுகிறது. பணம் கொடுத்து உதவுங்களேன்" என்று கூறினார். நான் அவரிடம் "எனக்கும் திருநெல்வேலி தான். நீங்கள் திருநெல்வேலியில் எங்கே போக வேண்டும் ?" என்று கேட்டேன். அவரது முகத்தில் சிறு மாற்றமும் குரலில் தடுமாற்றமும் ஏற்பட்டது. 

சிறிது வாய் குளறியவராய் குரல் தடுமாறியபடி அவர் "மெயின் திருநெல்வேலிக்குத் தான் போக வேண்டும்" என்றார். நான் "நானும் திருநெல்வேலி தான் செல்ல நின்று கொண்டிருக்கிறேன். இங்கிருந்து தாம்பரம் வரை ரயிலில் சென்று அங்கிருந்து திருநெல்வேலி பேருந்தில் ஊருக்குச் செல்ல திட்டமிட்டிருக்கிறேன். என்னுடன் வாருங்கள்" என்றேன். உடனே அவர், "இல்லை, பணம் மட்டும் தாருங்கள். நான் சென்று கொள்வேன்" என்றார். "ஒரே ஊருக்குத் தானே செல்லப் போகிறோம். என்னுடனேயே வரலாமே? எதற்காக தனியாக செல்ல வேண்டும்?" என்றேன். உடனே சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விழித்தவர் உடனே அவ்விடம் விட்டு வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தார். சிறிது நேரத்திற்குள் என் கண் பார்வையிலிருந்து மறைந்தார். அதற்காக இவ்வாறு உதவி கேட்பவர்கள் அனைவரும் ஏமாற்றுபவர்கள் என்று நான் கூறவில்லை. நாம் தான் சரியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டு உதவ வேண்டும். ஏனென்றால் நானும் ஒரு சமயம் பெங்களூர் தெருக்களில் காசு இல்லாமல் சுற்றித்திரிந்தவன் தான்.



ஒரு ரயில் பயணத்தில்...



நான் சென்னையில் இரண்டாம் ஆண்டு பொறியியல் பிரிவில் இயந்திரவியல் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.  செமஸ்டர் விடுமுறையை முன்னிட்டு எனது ஊருக்குச் செல்ல ரயிலில் முன்பதிவு செய்து வைத்திருந்தேன்.  அதன்படி இரவு 7:30 மணி நெல்லை எக்ஸ்ப்ரஸில் s2 பெட்டியில் 28 ம் நம்பர் சீட்டில் அமர்ந்தேன். எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான எழுத்தாளர் ராஜேஷ் குமாரின் நாவல்களில் ஒன்றான அன்பே இந்தியா நாவலை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்பொழுது ஒரு பெண்மணி தன் மகளுடன் நான் இருக்கும் அதே பெட்டியில் எனக்கு எதிர் சீட்டில் வந்து அமர்ந்தார்கள். நான் நாவலைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுது என்னை யாரோ வெகு நேரம் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதாய் உணர்ந்தேன். நான் நினைத்தபடியே என்னை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண்மணியுடன் வந்திருந்த அவருடைய மகள். நான் பார்த்ததும் என்னைப் பார்க்காதது போல அவள் திரும்பிக் கொண்டாள். சில சமயம் யாரும் அறிந்திரா வண்ணம் அவளுடைய அம்மாவின் பக்கம் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாள். டி.டி.ஆர் வந்து டிக்கட் சரி பார்த்துச் சென்றதும் பெட்டியில் இருந்த அனைவரும் படுக்க ஆரம்பித்தனர். நான் சிறிது நேரம் நாவலைப் படித்து முடித்துவிட்டு உறங்கினேன். 

காலை 6 மணி அளவில் ரயில் திருநெல்வேலி சந்திப்பை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. என் தூக்கம் கலைய, நான் சீட்டை விட்டு எழுந்த முற்பட்டு எதிர் சீட்டில் என் பார்வையைத் திருப்பினேன். அங்கு அந்தப் பெண்மணியும், அவரது மகளும் இறங்க தயாராக இருந்தார்கள்.நான் கவனிக்கும் முன்பே அப்பெண்மணியின் மகள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இம்முறை என்னைப் பார்த்ததும் சிரித்தாள். நானும் பதிலுக்கு ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு இறங்க ஆயத்தமானேன். ரயில் திருநெல்வேலி சந்திப்பை அடைந்தது. என் பையை எடுத்துக் கொண்டு இறங்க முற்பட்டு அவளைப் பார்க்க, அவள் சிரித்துக் கொண்டே அவளின் அம்மாவின் பின்புறம் மறைந்து கொண்டாள். நான் அவள் அருகில் சென்று அவளது கன்னத்தில் வலிக்காதபடி கிள்ளிய வண்ணம் அவளிடம் கேட்டேன் "எந்த class மா படிக்கிற...?".